Project

Diffractie

Land

Nederland

In dit werk worden bestaande structuren — zoals het klassieke rasterpatroon — onderzocht om te zien hoe deze kunnen worden getransformeerd tot een compositie zonder hiërarchie. Door het raster te laten golven en te combineren met stiklijnen ontstaan kruispunten waar nieuwe verbindingen zichtbaar worden. Geen enkele lijn of richting overheerst; elk element maakt deel uit van een netwerk van wederzijdse afhankelijkheid, waarin controle en toeval naast elkaar bestaan. Wat als we de structuur niet loslaten, maar haar zachtjes verbuigen — totdat ze meebeweegt in golven?